Histoire du conflit du Kosovo

  Source : RIA Novosti 

28 juni 1389 – Battle of Kosovo Polje – Slag op het Merelveld – Bataille de Kosovo Polje – Бој на Косову – Битва на Косовом поле

De Slag op het Merelveld (Slag van Kosovo Polje) vond plaats op 28 juni 1389. Het Servische leger leed een nederlaag tegen het Ottomaanse Rijk bij ‘Kosovo Polje‘ (letterlijk ‘Merelveld’). De Turkse sultan Murat I vond hierbij de dood. (Volgens een heldendicht waarvoor geen historisch bewijs bestaat, stierf hij echter niet op het slagveld, maar in zijn zijden tent, waar hij werd vermoord door een dolkstoot van de Servische edelman Miloš Obilič. De Turken namen wraak en onthoofdden de Servische tsaar Lazar op het lijk van hun vermoorde sultan.)

 

Na de dood van Murat nam zijn opvolger Bayezid I het bevel over. Omdat beide partijen zware verliezen hadden geleden zagen de Turken af van een verdere opmars. Sultan Bayezid bood de Serviërs een vergaande autonomie aan en trouwde met de dochter van de Servische tsaar. De weduwe van de Servische tsaar mocht als regentes van haar zoon Stefan Lazarević blijven regeren. Wel moesten de Serviërs troepen leveren om sultan Bayezid te helpen o.a. in de voor de Turken rampzalig verlopen veldslag bij Ankara. Na deze veldslag vluchtten de zonen van sultan Bayezid naar Servië!

 

In tegenstelling tot de mythe kwam aan de zelfstandigheid van Servië pas een einde door onderlinge verdeeldheid en een invasie door de Hongaarse koning. De verdeelde Serviërs hadden geen andere keuze dan hulp in te roepen van de Turken. Pas in 1459, na de val van Constantinopel werd Servië volledig door het Ottomaanse rijk veroverd. Tot 1521 konden de Serviërs een zekere mate van zelfbestuur in stand houden.

 

De veldslag werkt door in Balkanconflicten van deze tijd, met name in dat rond Kosovo. De mythevorming rond deze slag speelde hier een grote rol: de dappere Serven onder leiding van een wijze koning en met dappere helden zoals Miloš Obilič in hun gelederen hebben deze slag weliswaar verloren, maar toch zien zij de veldslag als een overwinning. In de Servische visie hebben ze door hun onbaatzuchtige inzet op het Merelveld de Turkse opmars naar West-Europa tot staan gebracht.

 

De slag van Kosovo Polje werd bezongen in talloze epische treur- en heldenzangen en 28 juni werd sindsdien de nationale rouwdag, de Vidovdan. Iedere lente bloeien op de door bloed gedrenkte grond rode pioenrozen op: volgens een legende zijn ze ontsproten uit het bloed van de Servische helden. De mythe van het Merelveld speelde een zekere rol bij de ontwikkeling van het Servische nationalisme.

Flag – Vlag – Drapeau – Флаг – Fahne

Volkslied : Bože Pravde

Bože pravde (God der gerechtigheid) is het volkslied van Servië. De tekst is geschreven in 1872 door Jovan Đorđević, de muziek is van Davorin Jenko. Toen het nog het volkslied was van het koninkrijk Servië, werd in het lied enkele malen verwezen naar de koning. Toen Servië een republiek werd, werden de zinnen waarin dit het geval was aangepast. De zinnen gemarkeerd met een * zijnveranderd. Zo is driemaal “Servische koning” vervangen door “Servische landen”, is “kroon” vervangen door “glorie” en “koninkrijk” door “vaderland”. De Servische Republiek beschouwt het lied ook als nationaal volkslied en gebruikt de oude monarchistische versie van Bože pravde.

Vroege geschiedenis van Kosovo en Metochija

De oudst bekende bewoners van “ex-Joegoslavië” waren de Illyriërs: zij namen rond 1000 v.Chr. grote delen van het land in bezit en vestigden zich vooral in de kuststrook. In de loop der jaren werden zij berucht om hun zeeroverij, waartegen echter door de Romeinen vanaf de 3e eeuw v.Chr. met succes werd opgetreden. In de 1e eeuw v.Chr. namen de Romeinen grote delen van het Illyrische binnenland – tot aan de Donau – in bezit. Het gebied werd toen in korte tijd geromaniseerd. In de 5e eeuw staken de eerste Slavische stammen de Donau over, en trokken door het geromaniseerde land ten zuiden (joego = zuiden) van de vroegere Romeinse grensrivier. Zij kwamen er onder invloed van de Romeins-Byzantijnse cultuur en maakten er kennis met het christendom, dat door enkele stammen werd aanvaard. Deze Zuidelijke Slaven (> Joego-Slavija) vormden geen eenheidsstaat, maar verschilden in taal, geloof, cultuur en bestuursvorm. Zij woonden in van elkaar geïsoleerde landschappen. Sinds 395 liep de grenslijn dwars door het land; tussen de invloedssferen van Rome en Constantinopel. Zo bleef het oostelijke deel (Servië, Montenegro en Macedonië) overwegend orthodox en nam het het cyrillische alfabet aan en het westelijke deel (Slovenië en Kroatië) werd katholiek en nam het Latijnse alfabet aan.<br>In de 6e eeuw namen de Slavische Serviërs het huidige Servië in bezit. Ook zij vormden geen eenheidsstaat, maar kleine vorstendommen (bestuurd door een župan) die in voortdurende staat van oorlog met elkaar leefden. Pas in de 12e eeuw slaagde Stefan Nemanja erin een Servisch Koninkrijk te stichten dat zijn opvolgers voortdurend uitbreidden. Het werd een machtige Balkanstaat onder Dušan (1331-1355), die zich in 1346 de titel van keizer (tsaar) toe-eigende. Het Servische rijk vormde zelfs tijdelijk een bedreiging voor het langzaam wegkwijnende Byzantijnse Rijk.

Beknopte geschiedenis van Servië

Bron : Wikipedia Servië is een republiek in het zuidoosten van Europa. Op 3 juni 2006 riep Montenegro zijn onafhankelijkheid uit, waardoor Servië als de opvolgingsstaat van de confederatie Servië en Montenegro eveneens een onafhankelijke staat is geworden. De officiële Servische onafhankelijkheidsverklaring kwam op 5 juni 2006. De wortels van de huidige Servische staat zijn terug te voeren naar de 7e eeuw en het huis van Vlastimirovi?. Het Servische koninkrijk werd gevestigd in het gebied dat bekend stond onder de naam Duklja (Latijns: Doclea or Dioclea) in de 11e eeuw. De Servische staat begon in aanzien te groeien onder de leiding van Stefan Nemanja in de 12e eeuw. Zijn zoon Stefan Nemanji? zou later bekend worden als Stefan de Eerstgekroonde vanaf 1220. Zijn nakomeling Stefan Dušan verhief Servië van prinsdom tot koninkrijk in 1346. Na de dood van Stefan Dušan volgden een aantal regeerders die steeds meer land kwijt raakten aan het Ottomaanse rijk. In 1389 vond er een cruciale slag plaats op het Merelveld (Kosovo Polje). De slag eindigde onbeslist, waarbij Servië verzwakt achterbleef. In 1459 verloor Servië zijn onafhankelijkheid bij de slag om Smederevo. In 1482 volgde Bosnië. Servië viel onder Ottomaans bestuur van 1459 tot 1804, waarna het weer zijn onafhankelijkheid gedeeltelijk terug verwierf. Gedurende de Ottomaanse bezetting waren er veel Serviërs die van religie veranderden. In 1815 ontstond uit de Tweede Servische Opstand het Vorstendom Servië, een semionafhankelijk vorstendom onder leiding van vorst Miloš Obrenovi?. Obrenovi? wist zijn positie erfelijk te maken, en zette de eerste stappen naar onafhankelijkheid. De Obrenovi?-dynastie verwierf het recht tot belastingheffing van de sultan in ruil voor een vaste jaarlijkse afdracht. Tegen 1830 was Miloš Obrenovi? hierdoor zo rijk geworden, dat hij bij de sultan in ruil voor leningen (de Turkse schatkist was voortdurend leeg) nieuwe rechten kon verwerven. De hierop volgende periode stond in het teken van strijd tussen de verscheidene machtige families (Obrenovi? en Kara?or?evi?). Aan het hoofd van de staat stond de vorst (vanaf 1878 koning), die slechts zeer langzaam een leger kon opbouwen. Na de Russisch-Turkse Oorlog van 1877 verwierf Servië Niš en Pirot. In 1903 kwam het huis Kara?or?evi? definitief aan de macht: koning Alexander Obrenovi? en koningin Draga werden door officieren vermoord en het raam uit gesmeten. De dynastie Obrenovi? stierf hiermee uit en Peter I Kara?or?evi? kwam op de troon.<p>In de Balkanoorlogen kon het Servische leger voor een aanzienlijke gebiedsuitbreiding zorgen. In de loop der tijd voerde het vorstendom ook steeds meer een buitenlands beleid. Hierbij leunde men sterk op Oostenrijk-Hongarije, tot ongenoegen van een groot deel van de bevolking en de Panslavisten. Zij gaven de voorkeur aan een pro-Russische beleid. In de Eerste Wereldoorlog werd het land bezet door de Centralen, maar in 1919 ging het Koninkrijk Servië met de nieuw gevormde Staat van Slovenen, Kroaten en Serven op in het Koninkrijk van Serven, Kroaten en Slovenen (SHS), later Koninkrijk Joegoslavië geheten. Joegoslavië werd in 1945 een federale republiek, die in de jaren negentig langzaam en vaak gewelddadig uit elkaar viel. Dit leidde tot de situatie dat Servië tussen 1992 en 2006 met Montenegro een federatie vormde, vanaf 2003 Servië en Montenegro geheten. Zowel in de periode van het koninkrijk als ten tijde van Joegoslavië en de federatie met Montenegro was Servië het grootste en dominantste landsdeel. De in 2006 verkregen onafhankelijkheid was daarom weinig gewenst.

Demografie en taal

Na de afscheiding van Montenegro, met 684.736 (2007) inwoners, heeft Servië een bevolking van 10.150.265 (2007. In Servië worden diverse talen gesproken, waaronder Servisch, Albanees, Hongaars, Roemeens, Kroatisch, Slowaaks en Roetheens. Het Servisch is de officiële taal van het land; in Kosovo samen met het Albanees en in Vojvodina samen met het Hongaars, Roemeens, Kroatisch, Slowaaks en Roetheens.